چندی پیش یعنی اول اسفند ۱۳۸۶ پستی نوشتم . در بعد از بیست و سه. به یاد فیدل کاسترو.. لینکش اینجاست. و متن این زیر:
دوست داشتنی ترین دیکتاتور جهان از قدرت کناره گیری کرد.
***
نفر بعدی! نبود؟ رفتیم.
-کریپیا روکیه مین اوته رنا چاهتا هوم.
- چیه؟ چی میگی آقا؟
- آقا نگهدار آقای مشرف می گه که می خواد پیاده شه.
-آرد تو دهنت بود توی ایستگاه بگی؟
-آقا شما ببخشش.
- بجنب آقا بجنب. مردم کار زندگی دارن. مسافرای مارو! ملت جنیفر لوپز سوار می کنن ما مشرف.
- بیا! ناکس از عقب زد! اوهوی چه خبرته؟ حواست کجاست؟ اتوبوس به این گندگی رو ندیدی و اومدی یه راست مالیدی به ماتحتمون؟
-ببخشید اقا. من مقصرم. می دونم. هرچند که شما یهو زدین رو ترمز. حالا اگه اعتراض دارید وای میسسیم آژان بیاد.
- اقا رو! وای میسسیم آژان بیاد! چی چی رو وای میسسیم آژان بیاد؟ مسافر دارم آقا. ملت کار زندگی دارن. نه آقا یه برگ از کوپن هاتو بکن بده برو. آژان بی آژان.
- بفرما.
- قربون مرام آقا. بریم آقا؟ مشرف پیاده شد؟
***
پ - ن. امروز
- آره آقا.
- دیگه اگه کسی بخواد پیاده شه وای نمیستم ها! از همین پنجره خودشو بندازه پایین. ننداخت هم هلش بدین.
- باشه اقا برو. کار داریم. ناهارمون سوخت.